آشفته‌بازار مدیریتی در باشگاه استقلال این روزها به یکی از اصلی‌ترین دغدغه‌های هواداران تبدیل شده است. سلسله تصمیم‌هایی که نه‌تنها نشانی از یک راهبرد مشخص ندارد، بلکه بیشتر به آزمون و خطا شباهت دارد، موجب شده این باشگاه قدیمی درگیر بی‌ثباتی مزمنی شود که اثرات آن در تمامی لایه‌های مدیریتی این باشگاه دیده می‌شود.
ماجرای حضور کلارنس سیدورف نمونه‌ای روشن از این وضعیت است. چهره‌ای بین‌المللی که با تبلیغات گسترده به عنوان مشاور معرفی شد، اما حضورش در ایران به دو سفر کوتاه محدود ماند.
در همکاری او با باشگاه استقلال، نه از برنامه‌ای مشخص خبری شد و نه از خروجی قابل لمس. سیدورف در همه این ایام دو بار برای همکاری با استقلال به ایران آمد و دیگر پیدایش نشد. حتی در یک مورد سفر شخصی به ایران نیز ارتباطی با باشگاه برقرار نکرد تا این پرسش مطرح شود که اساساً نقش این چهره هلندی در ساختار مدیریتی استقلال چه بوده است؟
در ادامه همین روند، نام عباس ترابیان نیز به فهرست مدیران اضافه شد. انتصابی که برای بسیاری از هواداران یادآور همان ابهامات قبلی است.
مشخص نیست این انتخاب‌ها بر چه مبنایی انجام می‌شود و باشگاه استقلال بر چه اساسی اسامی را کنار هم ردیف می‌کند و قراردادهای مالی می‌بندد.
پیش از این نیز حضور فریده شجاعی در هیئت مدیره با انتقادهایی همراه بود. او به‌طور همزمان در فدراسیون فوتبال نیز مسئولیت داشت و همین مسئله شائبه چندشغله بودن و نبود تمرکز را تقویت کرد. چنین تصمیم‌هایی نشان می‌دهد استقلال در تعیین ساختار مدیریتی خود دچار سردرگمی جدی است.وقتی به برخی دیگر از پست‌ها در باشگاه استقلال توجه می‌کنیم این بی‌ثباتی را می‌بینیم. برای حوزه رسانه‌ای باشگاه، عملاً از چند مدیر رسانه‌ای به اسم مدیر روابط عمومی استفاده می‌شود و روشن نیست این چندصدایی چه دلیل و مفهومی دارد؟!
مهم‌تر از همه اینکه با گذشت ماه‌ها از آغاز لیگ بیست و چهارم، این باشگاه هنوز مدیرعامل قطعی ندارد و فردی به‌عنوان سرپرست این مسئولیت را برعهده گرفته است. شرایطی که برای باشگاهی در سطح استقلال یک بحران مدیریتی جدی محسوب می‌شود.این بی‌نظمی به آکادمی باشگاه نیز سرایت کرده است. تغییرات پی‌درپی میان چهره‌هایی مانند آرش برهانی، مسعود اقبالی و ناصر فریادشیران نشان می‌دهد حتی در بخش پایه نیز برنامه مشخصی وجود ندارد. نتیجه چنین روندی چیزی جز اتلاف منابع و از دست رفتن فرصت‌های توسعه نیست.
در چنین شرایطی کاملاً شگفت‌آور است که مدیران این باشگاه به دنبال حضور در لیگ نخبگان آسیا هم هستند. درواقع باشگاهی که عملاً قادر به مدیریت درست خود نیست و نمی‌تواند در بخش مدیریتی سازوکاری آینده‌نگرانه را به کار بگیرد و مدام تغییرات صورت می‌گیرد و یا برای یک پست چند مسئول تعریف می‌شود، چه سرنوشتی خواهد داشت؟